مناطق مرزی با توجه به فاصله نسبی که تا مناطق داخلی کشور دارد، از محرومیت مضاعفی نسبت به مناطق داخلیتر رنج میبرد. در کشورما این وضعیت از شدت و عمق بیشتر برخوردار است. بهگونهای که استان سیستان و بلوچستان از نظر شاخص محرومیت، جزء محرومترین استانهای کشور است. در مناطق شرقی ایران تلفیق خشم طبیعت با خشونت انسانی حاصل از تروریسم، بستر مناسبی برای اقدامات اشرار و تحت الشعاع قرار دادن نظم و امنیت ایجاد کرده است، همچنین تهدیداتی چون مهاجرتهای غیرقانونی، قاچاق مواد مخدر و سلاح های غیرمجاز، جنایات سازمان یافته، ورود کالاهای ممنوعه، ناامنی در نواحی مرزی و حمله به پاسگاههای مرزبانی و… در کنار توطئههای تجزیه طلبانه بهویژه پس از جنگ افغانستان، امنیت مرزهای شرقی ایران را به مخاطره انداخته است. دراین پژوهش توصیفی ابتدا از طریق مدل سوات[1] عوامل قوت، ضعف، تهدید و فرصت از طریق روش دلفی جمعآوری و سپس مولفههای پژوهش مشخص شد و پس از انجام محاسبات طی روشی تلفیقی با مدل AHP مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. در نتیجه این پژوهش راهبرد تدافعی با مقدار اندازه گیری شده 078/4 بهعنوان راهبرد برتر و پس از آن راهبرد تهاجمی با مقدار 895/3 به عنوان راهبرد مکمل آمده است که نشان دهنده تاثیر مقایسههای زوجی گویههای مندرج در مدل سوات میباشد.
)